ຮູບແບບທີ່ເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຂຶ້ນເປັນປົກກະຕິຂອງທໍ່ຫດ-ຫຍາວທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍການເຊື່ອມແທນ ແລະ ວິທີການປ້ອງກັນ

ການລົ້ມເຫຼວຈາກການເສື່ອມສະຫຼາຍຂອງທໍ່ລວມທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍການເຊື່ອມ: ການເບື່ອງ, ການສັ່ນ, ແລະ ຄວາມສ່ຽງຈາກການສັ່ນທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ພາຍໃນ

ກົນໄກການເບື່ອງເກີນຂອບເຂດຕາມແນວແກນ, ຕາມແນວຂ້າງ ແລະ ຕາມແນວມຸມ

ເມື່ອຂອບເຂດການເບື່ອງທີ່ຖືກອອກແບບໄວ້ຖືກເກີນ, ຄວາມຕຶງເຄັ່ງຈະເກີດຂຶ້ນທີ່ຂໍ້ຕໍ່ການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ ເຊິ່ງອາດນຳໄປສູ່ບັນຫາການລົ້ມເຫຼວຈາກຄວາມເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆຢ່າງເຮັວ. ມີຫຼາຍວິທີທີ່ເຫດການນີ້ເກີດຂຶ້ນ. ອັນດັບທຳອິດ, ເມື່ອມີການອັດແບບຕາມແກນຫຼາຍເກີນໄປ, ສ່ວນທີ່ເປັນລັກສະນະຄື້ນ (convolutions) ຈະເກີດການບີບຕົວ (buckle) ພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນ. ຕໍ່ມາ, ພວກເຮົາຍັງມີບັນຫາການຈັດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງຕາມທາງຂ້າງ (lateral misalignment) ເຊິ່ງເກີດຄວາມຕຶງເຄັ່ງທີ່ເປັນບິດ (torsional stresses) ຢ່າງຮຸນແຮງ ແລະ ສູງກວ່າທີ່ຂໍ້ຕໍ່ທົ່ວໄປຈະຮັບໄດ້. ແລະຢ່າລືມບັນຫາການເບື່ອງແບບມຸມ (angular deflections) ເຊິ່ງຖ້າເກີນປະມານ 5 ອົງສາຕໍ່ແຕ່ລະຄື້ນ (per convolution), ຄວາມເຄື່ອນໄຫວທ້ອງຖິ່ນ (local strain) ທີ່ແຕ່ລະແຖວເຊື່ອມຕໍ່ດ້ານນອກຈະເພີ່ມຂຶ້ນເຖິງ 300%. ຕົວເລກຈາກອຸດສາຫະກຳກໍສະຫຼຸບເຫດຜົນນີ້ຢ່າງຊັດເຈນເຊັ່ນກັນ. ອີງຕາມຂໍ້ມູນຈາກການໃຊ້ງານຈິງຈາກແຫຼ່ງຕ່າງໆ, ປະມານສອງສ່ວນສາມຂອງບັນຫາການລົ້ມເຫຼວຈາກຄວາມເຄື່ອນໄຫວຊ້ຳໆໃນ seal ປະເພດ bellows ເກີດຂຶ້ນພາຍໃນເວລາພຽງຫ້າປີຫຼັງຈາກເລີ່ມໃຊ້ງານ ເນື່ອງຈາກການຈັດການການເບື່ອງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ. ເພື່ອປ້ອງກັນບັນຫາເຫຼົ່ານີ້, ຜູ້ຕິດຕັ້ງຈຳເປັນຕ້ອງຄຳນວນເສັ້ນທາງການເຄື່ອນໄຫວ (movement vectors) ຢ່າງລະອຽດຕັ້ງແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ຕ້ອງປະຕິບັດຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງຜູ້ຜະລິດເລື່ອງຂອບເຂດການເບື່ອງຢ່າງເຄັ່ງຄັດ. ວິທີແກ້ໄຂການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ດີ (Good anchoring solutions) ຮ່ວມກັບລະບົບຄູ່ມືທີ່ຖືກຕ້ອງ (proper guide systems) ຈະຊ່ວຍແຈກຢາຍພາວະການເຄື່ອນໄຫວທີ່ບໍ່ຢູ່ໃນແກນ (off-axis loads) ໄປຕາມເສັ້ນທາງທີ່ກຳນົດໄວ້ ແທນທີ່ຈະໃຫ້ມັນລວມຕົວຢູ່ໃນບ່ອນທີ່ບໍ່ຄວນ.

ຄວາມເໝືອນເຫຼືອຈາກການສັ່ນສະເທືອນຂອງລະບົບ ແລະ ການຂະຫຍາຍຄວາມຖີ່ທີ່ເກີດຈາກການຮັບຮູ້

ເມື່ອເກີດມີການສັ່ນທີ່ເກີດຈາກຄວາມຖີ່ສົ່ງຜ່ານ (resonant vibrations), ມັນຈະເຮັດໃຫ້ລະດັບຄວາມຕຶງເຄັ່ງເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງແທ້ຈິງ ເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຮັດວຽກໃນສະພາບການທີ່ເບົາ, ເຊິ່ງອາດນຳໄປສູ່ຄວາມລ້ຳເຫຼື້ອ (fatigue) ທີ່ເກີດຈາກຈຳນວນວຟງທີ່ສູງຫຼາຍ (high cycle fatigue) ເຖິງຫຼາຍກວ່າໜຶ່ງລ້ານຄັ້ງ ໃນຊຸດຂອງທໍ່ເຫຼັກທີ່ຖືກເຊື່ອມ (welded bellows assemblies). ການສັ່ນທີ່ເກີດຈາກການໄຫຼຜ່ານທໍ່ (pulsations) ໂດຍທົ່ວໄປຈະຢູ່ໃນໄລຍະຄວາມຖີ່ 15 ຫາ 150 Hz, ເຊິ່ງມັກຈະສອດຄ່ອງກັບຄວາມຖີ່ທຳມະຊາດ (natural frequencies) ທີ່ມີຢູ່ໃນລະບົບຂອງທໍ່ເຫຼັກທີ່ມີຮູບແບບຄື້ນ (bellows convolution systems). ຄວາມສອດຄ່ອງນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຜົນການທີ່ເພີ່ມຂື້ນເຖິງ 20 ເທົ່າ (harmonic amplification effects) ເມື່ອທຽບກັບລະດັບປົກກະຕິ. ການສັ່ນທີ່ຖືກເພີ່ມຂື້ນນີ້ຈະເນັ້ນຄວາມເຄັ່ງເຄີຍທີ່ເກີດຂື້ນເປັນວຟງຕໍ່ວຟງ (cyclical stress) ໄປທີ່ບໍລິເວນທີ່ເຊື່ອມດ້ວຍທໍ່ເຫຼັກທີ່ມີຄວາມໜາດບາງ (thin walled weld areas), ເຮັດໃຫ້ເກີດເປັນເສັ້ນແຕກນ້ອຍໆ (tiny cracks) ແລະ ກະຈາຍໄປຕາມເສັ້ນໃຍຂອງໂລຫະ (grain boundaries of the metal). ການຄົ້ນຄວ້າຂອງອຸດສາຫະກຳ ບອກວ່າ ສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກ (facilities) ທີ່ບໍ່ໄດ້ນຳເອົາການຈຳລອງເຄື່ອນໄຫວ (dynamic modeling) ມາໃຊ້ໃນການກຳນົດຂະໜາດຂອງທໍ່ເຫຼັກ (specifying bellows) ຈະເກີດຄວາມລົ້ມເຫຼວທີ່ເກີດຈາກການສັ່ນ (vibration related failures) ເພີ່ມຂື້ນປະມານ 40% ອີງຕາມຂໍ້ມູນການວິເຄາະສະເປັກຕຣັມ (spectral analysis data). ເພື່ອຕໍ່ສູ້ກັບບັນຫາເຫຼົ່ານີ້, ວິສະວະກອນແນະນຳໃຫ້ນຳເອົາການວິເຄາະເອລີເມັນຈຳກັດ (finite element analysis) ມາໃຊ້ໃນການຈຳລອງການສັ່ນ (vibration simulations) ໃນຂະບວນການອອກແບບ (design phase). ນອກຈາກນີ້, ການຕິດຕັ້ງອຸປະກອນດັບເສີງ (tuned mass dampers) ກໍຈະເປັນສິ່ງຈຳເປັນເມື່ອຄວາມຖີ່ທີ່ໃຊ້ງານ (operational frequencies) ເຂົ້າໃກ້ກັບ 80% ຫຼື ສູງກວ່າ 80% ຂອງຄວາມຖີ່ທີ່ເກີດຈາກການສັ່ນທີ່ເກີດຂື້ນຢ່າງທຳມະຊາດ (resonant threshold) ຂອງທໍ່ເຫຼັກ.

ຄວາມເສຍຫາຍຈາກການກັດກິນ ແລະ ການຂັດສີໃນບ່ອນເຊື່ອມທີ່ມີຮູບແບບຄ້າຍຄືກັບຖົງລວມເຫຼັກ

ການແ cracks ຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງ-ການກັດກິນ (SCC) ແລະ ບົດບາດທີ່ສຳຄັນຂອງການຈັບຄູ່ລະຫວ່າງສະພາບແວດລ້ອມ ແລະ ວັດສະດຸ

ການແ cracks ຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶງແລະການກັດກ່ອນ, ຫຼື SCC ເປັນສັ້ນສັ້ນ, ແມ່ນເປັນອັນຕະລາຍໜຶ່ງທີ່ຮ້າຍແຮງທີ່ສຸດຕໍ່ທໍ່ຫຼືບໍ່ລົງທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍການເຊື່ອມ. ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄວາມເຄັ່ງຕຶງໃນວັດຖຸປະສົມກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ກັດກ່ອນເປັນພິເສດ, ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດແ cracks ຢູ່ພາຍໃຕ້ຜິວແລະແຜ່ລາມໄປຢ່າງໄວວາ. ບັນຫານີ້ຈະຮ້າຍແຮງເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນໂຮງງານເຄມີ ບ່ອນທີ່ມີສານເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ມີ chloride, ອາຊິດ, ແລະສານທີ່ມີຄວາມເປັນດ່າງ (caustic) ເປັນປົກກະຕິ. ການເລືອກວັດຖຸທີ່ເໝາະສົມຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມແຕກຕ່າງຢ່າງໃຫຍ່ຫຼວງ. ເຫຼັກສະແຕນເລດ austenitic ມັກຈະເກີດບັນຫາ SCC ເມື່ອຖືກສຳຜັດກັບ chloride ຢູ່ທີ່ອຸນຫະພູມເທິງ 60 ອົງສາເຊີເລິຍດ. ສ່ວນ alloy ຂອງ nickel ຈະຕ້ານສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີອາຊິດໄດ້ດີກວ່າ. ການເລືອກວັດຖຸທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີຢູ່ ຕ້ອງມີການວິເຄາະຢ່າງລະອຽດເຖິງການປ່ຽນແປງຂອງອຸນຫະພູມ, ລະດັບ pH, ແລະປະລິມານຂອງສານປົນເປື້ອນ. ມີບາງວິທີທີ່ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງໄດ້. ເຫຼັກສະແຕນເລດປະເພດ duplex ຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີ, ແລະວິທີການປ້ອງກັນດ້ວຍ cathodic protection ກໍເຮັດວຽກໄດ້ດີເຊັ່ນກັນ. ແຕ່ວິທີທັງໝົດເຫຼົ່ານີ້ຈະເຮັດວຽກໄດ້ດີກໍຕໍ່ເມື່ອຄວາມເຄັ່ງຕຶງທີ່ເກີດຂຶ້ນຈິງໃນເວລາໃຊ້ງານຢູ່ໃນຂອບເຂດທີ່ປອດໄພທີ່ກຳນົດໄວ້ເພື່ອປ້ອງກັນ SCC ໃນທຳອິດ.

ການເຊື່ອມຕໍ່, ການຈັດລຽງສ່ວນປະກອບ, ແລະ ການເສື່ອມສลายທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງໄວວ່າໃນບໍລິເວນທີ່ຈຳເພາະ

ເມື່ອບັນດາສານເຄື່ອນທີ່ແຂງເຮັດໃຫ້ບ່ອງລົງ (bellows) ເສຍຫາຍໃນລະບົບທີ່ມີຂອງເຫຼວເຄື່ອນທີ່ໄວ, ຄວາມສາມາດໃນການປະຕິບັດງານຈະຫຼຸດລົງຢ່າງມີນັກ. ອັດຕາທີ່ວັດຖຸສຶກຫຼຸດຈະເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງເປັນເລກຊີ້ກຳ (exponentially) ເມື່ອໄດ້ຂ້າມຈຸດຈຳກັດຄວາມໄວທີ່ກຳນົດໄວ້. ເມື່ອມີສານທີ່ເຮັດໃຫ້ເສຍຫາຍ (abrasive stuff) ໃນສ່ວນປະກອບຫຼາຍກວ່າປະມານ 3% ເຊັ່ນ: ສ່ວນເລັກໆຂອງຕົວເຮັດໃຫ້ເກີດປະຕິກິລິຍາ (catalyst) ຫຼື ທາດທີ່ເປັນເຊີນ (sand), ການເສຍຫາຍຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງໝົດຂອງໜ້າເນື້ອທີ່ບ່ອງລົງ (bellows surface); ມັນຈະເກີດຂຶ້ນຢ່າງຮຸນແຮງທີ່ດ້ານໜຶ່ງເປັນພິເສດຂອງສ່ວນທີ່ພັບ. ສິ່ງທີ່ເຮັດໃຫ້ບັນຫາຮ້າຍແຮງຂຶ້ນອີກແມ່ນເມື່ອສານເຄື່ອນທີ່ແຂງຕິດຢູ່ລະຫວ່າງສ່ວນທີ່ພັບ. ສານທີ່ຕິດຢູ່ເຫຼົ່ານີ້ຈະສ້າງເປັນບ່ອງນ້ອຍໆ (pockets) ທີ່ເຮັດໃຫ້ຂະບວນການກັດເຄື່ອນເລັກນ້ອຍ (corrosion processes) ເລັກນ້ອຍເລີກໄວຂຶ້ນປະມານ 2 ເຖິງ 4 ເທົ່າ ເມື່ອທຽບກັບບໍລິເວນທີ່ບໍ່ມີການເກັບກ້ອນດັ່ງກ່າວ. ບ່ອງລົງ (bellows) ມັກຈະເສຍຫາຍຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ບ່ອນເຊື່ອມ (welded joints) ເນື່ອງຈາກບ່ອນເຫຼົ່ານີ້ມີໂຄງສ້າງພາຍໃນທີ່ແຕກຕ່າງກັນ ແລະ ຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ເປັນຈຸດທີ່ອ່ອນແອກວ່າເທື່ອອື່ນ. ເພື່ອປ້ອງກັນບັນຫາເຫຼົ່ານີ້, ມີຫຼາຍວິທີທີ່ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນໄດ້ດີ. ຂັ້ນຕົ້ນ, ຕິດຕັ້ງຕົວກັກກັນ (filters) ໃຫ້ຫຼາຍຈຸດເພື່ອຈັບສິ່ງທີ່ມີຂະໜາດໃຫຍ່ກວ່າ 5 microns. ສຳລັບສະພາບແວດລ້ອມທີ່ຮຸນແຮງເປັນພິເສດ, ຄວນນຳໃຊ້ຊັ້ນຫຸ້ມທີ່ມີຄຸນສົມບັດຕ້ານການເສຍຫາຍດີຂຶ້ນ. ການອອກແບບລະບົບໃຫ້ຂອງເຫຼວເຄື່ອນທີ່ຊ້າກວ່າ 30 ແມັດຕີຕໍ່ວິນາທີກໍເປັນປະໂຫຍດຫຼາຍ. ແລະຢ່າລືມການກວດສອບເປັນປະຈຳທຸກ 3 ເດືອນດ້ວຍເຄື່ອງມືກວດສອບເພື່ອສັງເກດການເກັບກ້ອນຂອງສານເຄື່ອນທີ່ແຂງໃນເບື້ອງຕົ້ນ ກ່ອນທີ່ມັນຈະກາຍເປັນບັນຫາໃຫຍ່.

ຄວາມລົ້ມເຫຼວຂອງຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງການເຊື່ອມຕໍ່ໃນສ່ວນທີ່ເປັນຮູບຄື້ນຂອງໂລຫະທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ດ້ານຂ້າງ

ຄວາມເປັນຮູ, ການບໍ່ເຊື່ອມຕິດຢ່າງເຕັມທີ່, ແລະ ສາຍແຕກຈຸລະພາກ: ສາເຫດຕົ້ນຕໍ ແລະ ຂອບເຂດການກວດພົບ

ຄວາມເປີດຮູເກີດຂຶ້ນເມື່ອອາກາດຖືກຈັບຢູ່ພາຍໃນເນື່ອງຈາກວ່າລະຫວ່າງການປຸ້ງແຕ່ງທາງດ້ານເທິງ ແລະ ລຸ່ມ ມີສິ່ງປົນເປືືອນໃນໂລຫະ ຫຼື ມີອາກາດປ້ອງກັນບໍ່ພຽງພໍຢູ່ອ້ອມຮອບ. ເມື່ອການເຊື່ອມຕໍ່ບໍ່ເກີດການປະສົມທີ່ດີ, ມັນມັກເກີດຈາກຄວາມຮ້ອນທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ ຫຼື ສ່ວນປະກອບທີ່ບໍ່ຖືກຈັດຕັ້ງໃຫ້ຖືກຕ້ອງ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເກີດຈຸດທີ່ອ່ອນແອໃນບ່ອນທີ່ວັດຖຸປະສົມກັນ. ຮ້ອຍແຕກຈຸລະພາກມັກເກີດຂຶ້ນໃນເວລາເຢັນຕົວຈາກຄວາມເຄັ່ງຕຶດທາງຄວາມຮ້ອນ ຫຼື ເນື່ອງຈາກບັນຫາການເກີດຄວາມເປີດຮູຈາກໄຮໂດຣເຈັນ (hydrogen embrittlement) ໃນໂລຫະທີ່ມີຄວາມແຂງແຮງສູງ. ບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ສາມາດເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕາເປົ່າ. ອຸປະກອນການທົດສອບດ້ວຍຄລື່ນສຽງຄວາມຖີ່ສູງ (UT) ທີ່ໃຊ້ງານທົ່ວໄປມີຄວາມຍາກໃນການຄົ້ນຫາຂໍ້ບົກຂາດທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍກວ່າໆ ຈຸດເຄິ່ງໆ ມີລີເມີເຕີ ຕາມຜົນການທົດສອບທີ່ອຸດສາຫະກຳໄດ້ລາຍງານ. ວິທີການທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງເອັກເຊີ (X-ray) ກໍບໍ່ດີຂຶ້ນເທົ່າໃດເທົ່ານັ້ນ; ມັນບໍ່ສາມາດຈັບເອົາສ່ວນທີ່ນ້ອຍທີ່ມີຄວາມໜາແໜ້ນຕ່ຳກວ່າ 2% ຂອງຄວາມໜາແໜ້ນວັດຖຸ. ເພື່ອທີ່ຈະສາມາດຄົ້ນພົບບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍຢ່າງເຊື່ອຖືໄດ້, ຜູ້ຜະລິດຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ລະບົບ UT ປະເພດ phased array ທີ່ທັນສະໄໝ ເຊິ່ງສາມາດຈັບເອົາຄວາມບໍ່ຕໍ່ເນື່ອງ (discontinuities) ທີ່ມີຂະໜາດນ້ອຍເຖິງ 0.1 ມີລີເມີເຕີ. ແຕ່ການເຂົ້າເຖິງເຕັກໂນໂລຊີດັ່ງກ່າວຍັງຄົງເປັນບັນຫາທີ່ທ້າທາຍສຳລັບຮ້ານຜະລິດຫຼາຍແຫ່ງທີ່ຍັງໃຊ້ອຸປະກອນເກົ່າ.

ການປ້ອງກັນດ້ວຍການຄວບຄຸມພາລາມິເຕີການເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງເຂັ້ມງວດ ແລະ ວິທີການການທົດສອບບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ (NDT) ທີ່ເປົ້າໝາຍ

ການຄວບຄຸມຄວາມຮ້ອນຢ່າງແນ່ນອນ (150–250 A) ແລະ ຄວາມໄວໃນການເຄື່ອນທີ່ທີ່ຖືກປັບປຸງໃຫ້ເໝາະສົມ (5–15 cm/ນາທີ) ສາມາດປ້ອງກັນການເບື່ອງຕົວຈາກຄວາມຮ້ອນ ແລະ ຮັບປະກັນການເຊື່ອມຕໍ່ທີ່ລຶກເຂົ້າໄປທັງໝົດ. ການຕິດຕາມການລ້າງດ້ວຍກຳມະສານອັດຕະໂນມັດຮັກສາລະດັບອົກຊີເຈັນໃຕ້ 50 ppm ເພື່ອກຳຈັດຄວາມເປົ່າ (porosity). ສຳລັບການນຳໃຊ້ທີ່ມີຄວາມສຳຄັນສູງ, ວິທີການການທົດສອບບໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມເສຍຫາຍ (NDT) ທີ່ປະກອບດ້ວຍຫຼາຍຂັ້ນຕອນຈະປະກອບດ້ວຍ:

• ການວັດແທກພື້ນຜິວດ້ວຍເລເຊີ (Laser profilometry) ເພື່ອແຜນທີ່ຂໍ້ບົກບ່ອນທີ່ເກີດຂື້ນເທິງພື້ນຜິວ
• ການທົດສອບດ້ວຍກະແສວຽນໄຟຟ້າຄວາມຖີ່ສູງ (High-frequency eddy current testing) ເພື່ອຊອກຫາຂໍ້ບົກບ່ອນທີ່ເກີດຢູ່ພາຍໃຕ້ພື້ນຜິວ
• ການຖ่ายຮູບດ້ວຍລັງສີດິຈິຕອນ (Digital radiography) ພ້ອມກັບອັລກົຣິດີມການປັບປຸງຄວາມເປີດ-ປິດ (contrast enhancement)
  ການປິ່ນປົວຄວາມຮ້ອນຫຼັງການເຊື່ອມຕໍ່ (Post-weld heat treatment) ຢູ່ທີ່ອຸນຫະພູມ 600–700°C ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມເຄັ່ງຕົວທີ່ເຫຼືອຄ້າງ (residual stress) ແລະ ຫຼຸດຄວາມເປັນໄປໄດ້ໃນການເກີດເປັນແຕກເລືອຍຈຸລະພາກ (microcrack formation). ການປັບຄ່າອຸປະກອນໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມມາດຕະຖານ ASME Section V ຮັບປະກັນວ່າຄວາມສາມາດໃນການຊອກຫາຂໍ້ບົກບ່ອນນັ້ນເຂົ້າກັນໄດ້ກັບອາຍຸການໃຊ້ງານທີ່ຕ້ອງການຂອງທໍ່ຫຍຸ້ນ (bellows’ required fatigue life).

ຂໍ້ຜິດພາດໃນການຕິດຕັ້ງ ແລະ ການນຳໃຊ້ທີ່ສາມາດທຳລາຍປະສິດທິພາບຂອງທໍ່ຫຍຸ້ນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍເຫຼັກ

ເມື່ອຕິດຕັ້ງຜິດຫຼືໃຊ້ງານຢ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງ ບີໂລວສ໌ທີ່ເຮັດດ້ວຍເຫຼັກທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນຈະເສຍຫາຍເຖິງແມ່ນວ່າຈະຄວນຈະເສຍຫາຍໄດ້້ຫຼາຍກວ່າເທົ່າທີ່ຄວນ. ຖ້າການຈັດຕັ້ງຕຳແໜ່ງເລີ່ມເບື່ອນອອກຈາກທິດທາງທີ່ຖືກຕ້ອງທັງໃນແງ່ມຸມ, ຂ້າງຂວາ-ຂ້າງຊ້າຍ ຫຼື ເຖິງແມ່ນແຕ່ໃນແງ່ຄວາມ song songກັນ, ຄວາມເຄັ່ນເຄືອນຈະຖືກແຈກຢາຍຢ່າງບໍ່ເທົ່າທຽມກັນທົ່ວທັງບີໂລວສ໌, ສິ່ງນີ້ຈະນຳໄປສູ່ການເກີດເປັນແຕກເປືອຍທີ່ເກີດຈາກຄວາມເຄັ່ນເຄືອນ (fatigue cracks) ຢູ່ບໍລິເວນເສັ້ນເຊື່ອມ. ການຕັ້ງຄ່າການບີບອັດກໍມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍເຖິງແມ່ນວ່າຈະເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມສະດວກສະບາຍ. ການບີບອັດຫຼາຍເກີນໄປຈະເຮັດໃຫ້ບີໂລວສ໌ບໍ່ສາມາດເຄື່ອນໄຫວຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ, ໃນຂະນະທີ່ການບີບອັດຕ່ຳເກີນໄປກໍຈະເປີດເສັ້ນທາງໃຫ້ເກີດການຮັ່ວໄຫຼຜ່ານສ່ວນທີ່ມີການພັບ (convolutions). ປະມານ 40% ຂອງບັນຫາທີ່ພວກເຮົາພົບເຫັນໃນເຂດການໃຊ້ງານຈະເກີດຈາກຂໍ້ຜິດພາດໃນການຕິດຕັ້ງ ເຊິ່ງເປັນສິ່ງທີ່ຄົນເຮົາສາມາດຫຼີກເວີ່ງໄດ້ ຖ້າເພີ່ງເຮັດການກວດສອບຕຳແໜ່ງທີ່ເປັນທຳມະຊາດ (neutral positions) ຢ່າງຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຢູ່ພາຍໃຕ້ຂອບເຂດການເຄື່ອນໄຫວຕາມແກນ (axial deflection limits). ນອກຈາກນີ້ ຍັງມີຂໍ້ຜິດພາດໃນການໃຊ້ງານທີ່ຄວນເອີ້ນເຖິງເຊັ່ນກັນ: ການເກີດຄວາມກົດດັນສູງຢ່າງທັນທີທັນໃດເມື່ອບໍ່ມີໃຜຄາດຫາວ, ຫຼື ການທີ່ໃຫ້ບີໂລວສ໌ຢູ່ໃນສານເคมີທີ່ບໍ່ໄດ້ອອກແບບມາເພື່ອໃຊ້ກັບສານເຄມີເຫຼົ່ານັ້ນ, ທັງສອງຢ່າງນີ້ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງໂຄງສ້າງເສື່ອມເສີຍໄປເທື່ອລະໜ້ອຍໆຕາມເວລາ. ວິທີທີ່ດີທີ່ສຸດແມ່ນຫຍັງ? ຄວນຍືດໝັ້ນໃນການປະຕິບັດຕາມຂັ້ນຕອນທີ່ເຂັ້ມງວດ ເຊິ່ງລວມເຖິງການກວດສອບການຈັດຕັ້ງຕຳແໜ່ງດ້ວຍເລເຊີ (laser alignment checks), ການຕິດຕາມຄວາມເຂັ້ມຂອງການບີບ (torque) ໂດຍໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີດິຈິຕອນ, ແລະ ການຕິດຕາມລະດັບຄວາມກົດດັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນເວລາຈິງ. ຕາມຂໍ້ມູນທີ່ມີໃນອຸດສາຫະກຳ ຂັ້ນຕອນເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນການເສຍຫາຍໃນຊ່ວງເລີ່ມຕົ້ນໄດ້ຫຼາຍກວ່າ 50%. ແລະຢ່າລືມໃຫ້ການຝຶກອົບຮົມທີ່ເໝາະສົມແກ່ຜູ້ປະຕິບັດງານກ່ຽວກັບຄວາມໝາຍທີ່ແທ້ຈິງຂອງຂອບເຂດການເຄື່ອນໄຫວເຫຼົ່ານີ້ ແລະ ຈຸດທີ່ຈຳກັດດ້ານສິ່ງແວດລ້ອມທີ່ກຳນົດໄວ້. ຄວາມຮູ້ຄວາມເຂົ້າໃຈເຫຼົ່ານີ້ຈະຊ່ວຍໃຫ້ລະບົບເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງລຽບລ້ອນເປັນເວລາຫຼາຍປີ ແທນທີ່ຈະເປັນເວລາເພີຍງເດືອນ.

ຄຳຖາມທີ່ຖາມບໍ່ຍາກ

ເຫດຜູ້ນທີ່ຄົງທຳມາກທີ່ສຸດໃນການລົ້ມສະຫຼາຍຈາກຄວາມເຄີຍຊຳຮຸດຂອງບໍລິເວນທີ່ຖືກເຊື່ອມຕໍ່ດ້ວຍການເຊື່ອມແບບເປັນລູກຄອງເຫຼັກແມ່ນຫຍັງ?

ການລົ້ມສະຫຼາຍຈາກຄວາມເຄີຍຊຳຮຸດມັກເກີດຈາກການເກີນຂອບເຂດການເບື່ອງ, ການສັ່ນໄຫວຂອງລະບົບ ແລະ ການສັ່ນໄຫວທີ່ເກີດຂຶ້ນຢ່າງເຂັ້ມແຂງ, ການຕິດຕັ້ງທີ່ບໍ່ຖືກຕ້ອງ ຫຼື ຂໍ້ຜິດພາດໃນການໃຊ້ງານ, ພ້ອມທັງຄວາມເສຍຫາຍຈາກການກັດກາຍ ແລະ ການເຊື່ອມເຊື່ອມ.

ວິທີໃດທີ່ຈະປ້ອງກັນການລົ້ມສະຫຼາຍຈາກການສັ່ນໄຫວໃນບໍລິເວນທີ່ຖືກເຊື່ອມແບບເປັນລູກຄອງເຫຼັກ?

ການນຳໃຊ້ການວິເຄາະດ້ວຍວິທີທາງຈຳກັດ (FEA) ໃນຂະນະທີ່ອອກແບບ, ການນຳໃຊ້ຕົວກັ້ນການສັ່ນໄຫວທີ່ຖືກຕັ້ງຄ່າໄວ້ຢ່າງເໝາະສົມ, ແລະ ການຮັບປະກັນວ່າຄວາມຖີ່ໃນການໃຊ້ງານຢູ່ຕ່ຳກວ່າຄວາມຖີ່ທີ່ເກີດການສັ່ນໄຫວຢ່າງເຂັ້ມແຂງຂອງບໍລິເວນທີ່ຖືກເຊື່ອມແບບເປັນລູກຄອງເຫຼັກ ສາມາດຫຼຸດຜ່ອນການລົ້ມສະຫຼາຍທີ່ເກີດຈາກການສັ່ນໄຫວ.

ວັດສະດຸໃດທີ່ສາມາດຊ່ວຍປ້ອງກັນການແ cracks ຈາກຄວາມເຄັ່ນ-ການກັດກາຍ (SCC) ໃນບໍລິເວນທີ່ຖືກເຊື່ອມແບບເປັນລູກຄອງເຫຼັກ?

ການເລືອກໃຊ້ວັດສະດຸເຊັ່ນ: ອະລໍຢີ່ນິເຄິນ ແລະ ເຫຼັກສະຕາເລດສາມເຄື່ອງທີ່ມີຄຸນສົມບັດທີ່ດີຕໍ່ການກັດກາຍ ໃນສະພາບແວດລ້ອມທີ່ມີຄວາມກັດກາຍສູງ ສາມາດຊ່ວຍປ້ອງກັນ SCC ໄດ້, ພ້ອມທັງການຄວບຄຸມຄວາມເຄັ່ນໃນການໃຊ້ງານ.

ຍຸດທະສາດໃດທີ່ສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມເສຍຫາຍຈາກການເຊື່ອມເຊື່ອມໃນບໍລິເວນທີ່ຖືກເຊື່ອມແບບເປັນລູກຄອງເຫຼັກ?

ການນຳໃຊ້ຕົວກັ້ນຫຼາຍຊັ້ນເພື່ອຈັບເອົາສ່ວນປະກອບທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດການສຶກສາ, ການນຳໃຊ້ສາຍທີ່ຕ້ານການສຶກສາ, ການຮັກສາຄວາມໄວຂອງຂອງເຫຼວໃຫ້ຕ່ຳກວ່າ 30 ແມັດຕໍ່ວິນາທີ, ແລະ ການທຳການກວດສອບຢ່າງເປັນປະຈຳ ແມ່ນເປັນຍຸດທະສາດທີ່ມີປະສິດທິຜົນໃນການຫຼຸດຜ່ອນການສຶກສາ.